Transorbitale acs

transorbitale ACS

Transorbitale ACS is een methode waarbij zwakke wisselstroom door de oogkas wordt geleid met behulp van elektroden die op de huid rond het oog worden geplaatst. In plaats van direct contact met het hoornvlies maakt deze techniek gebruik van externe plaatsen rond de oogkas, waardoor de prikkel via weefsels en botjes naar het netvlies en de oogzenuw kan doordringen. Het doel is om de activiteit in de visuele banen te veranderen of te versterken zonder direct het oogvocht of hoornvlies aan te raken. Dit kan worden toegepast om zichtfuncties te moduleren of om herstelprocessen te stimuleren. Het voordeel is dat het minder invasief of belastend kan aanvoelen dan een directe contactmethode en dat het eenvoudiger toe te passen is bij mensen met gevoelige ogen. Nadelen zijn dat de stroom minder precies gefocust is en dat de uitkomst per persoon sterk kan verschillen. Mensen kunnen bij behandeling tintelingen, flitsen of lichte hoofdpijn ervaren. Onderzoekers proberen nog uit te zoeken welke instellingen het beste werken en voor welke patiënten deze benadering het meest geschikt is.