Immunogeniciteit

immunogeniciteit

Immunogeniciteit is het vermogen van een stof om een reactie van het afweersysteem uit te lokken. Wanneer het immuunsysteem een vreemde stof herkent, zoals een vreemd eiwit, virus of bepaalde medicijnen, kan het daartegen antistoffen en ontstekingsreacties vormen. Dit is belangrijk omdat die reactie zowel nuttig kan zijn, zoals bij vaccins, als problematisch, bijvoorbeeld wanneer een geneesmiddel zijn werking verliest of bijwerkingen veroorzaakt. Bij moderne behandelingen zoals biologische medicijnen en gentherapie kan immunogeniciteit leiden tot neutraliserende antistoffen die de werking verminderen of tot ontstekingsreacties in het behandelde weefsel. Artsen en onderzoekers letten daarom goed op immunogeniciteit tijdens ontwikkeling en behandeling: ze testen patiënten op bestaande antistoffen en volgen de immuunrespons na toediening. Er bestaan strategieën om de kans op sterke immuunreacties te verkleinen, zoals het aanpassen van de samenstelling, lage doseringen of immuunsuppressie in korte periodes. Voor patiënten betekent een hoge immunogeniciteit vaak dat herhaalde behandelingen lastiger of minder effectief kunnen zijn. Begrijpen hoe immunogeniciteit werkt helpt bij het kiezen van de juiste therapie en bij het ontwikkelen van veiliger en effectievere behandelingen.