Auto-immuunziekte

auto-immuunziekte

Een auto-immuunziekte ontstaat wanneer het eigen afweersysteem per vergissing lichaamseigen weefsel aanvalt in plaats van ziekteverwekkers. Dit kan leiden tot ontsteking en schade in organen of weefsels, zoals gewrichten, schildklier, huid, nieren of zenuwstelsel. Voorbeelden zijn reumatoïde artritis, type 1-diabetes, lupus en multiple sclerose, maar er zijn veel verschillende vormen met uiteenlopende klachten. De precieze oorzaak is meestal een combinatie van genetische aanleg en omgevingsfactoren zoals infecties of hormonale veranderingen. Symptomen variëren sterk en kunnen geleidelijk of plotseling ontstaan; veel voorkomende signalen zijn vermoeidheid, pijn, zwelling of verlies van functie. Diagnose gebeurt vaak met bloedonderzoek naar specifieke antistoffen, samen met lichamelijk onderzoek en beeldvormende technieken. Behandeling richt zich op het onderdrukken of reguleren van het immuunsysteem, het verminderen van ontsteking en het bestrijden van symptomen, vaak met medicijnen en soms met leefstijlaanpassingen. Vroege herkenning en goede behandeling kunnen belangrijk zijn om blijvende schade te voorkomen en de kwaliteit van leven te verbeteren.