Marker stanu zapalnego

marker stanu zapalnego

Marker stanu zapalnego to mierzalna substancja w organizmie, której poziom rośnie, gdy w tkankach toczy się stan zapalny. Przykłady takich substancji to białko C-reaktywne (CRP), odczyn Biernackiego (OB/ESR) czy prokalcytonina. Podwyższony poziom informuje, że układ odpornościowy jest aktywny i reaguje na zakażenie, uraz albo chorobę autoimmunologiczną. Te wskaźniki nie zawsze mówią, skąd dokładnie pochodzi problem, lecz pomagają ocenić nasilenie reakcji zapalnej. Dzięki nim lekarze mogą szybciej zdecydować o potrzebie dodatkowych badań albo rozpoczęciu leczenia przeciwzapalnego lub przeciwbakteryjnego. Markerów używa się także do monitorowania postępu choroby i skuteczności terapii — spadek poziomu często świadczy o poprawie. Należy pamiętać, że wartości mogą się zmieniać pod wpływem wieku, przyjmowanych leków czy innych schorzeń, więc interpretacja wymaga kontekstu klinicznego. Pojedynczy wynik nie zawsze jest rozstrzygający, dlatego zwykle porównuje się go z objawami pacjenta i wynikami innych badań. Mimo ograniczeń, markery stanu zapalnego są cennym narzędziem diagnostycznym i pomagają podejmować szybkie decyzje medyczne.