Corticale plasticiteit

corticale plasticiteit

Corticale plasticiteit is het vermogen van de hersenschors om zich aan te passen en te veranderen als reactie op ervaring, leren of letsel. De hersenschors is het buitenste deel van de hersenen dat veel functies regelt, zoals waarneming, beweging en denken. Veranderingen kunnen plaatsvinden door het versterken of verzwakken van verbindingen tussen zenuwcellen, en soms door het vormen van nieuwe verbindingen. Dit proces maakt het mogelijk om nieuwe vaardigheden te leren, herinneringen op te bouwen en zintuiglijke informatie anders te verwerken. Plasticiteit is kleinschalig na elke dagelijkse ervaring, maar kan ook groot zijn bij herstel na een beroerte of ander letsel. De mate van aanpassing hangt af van leeftijd, intensiteit van training, omgeving en gezondheidstoestand. Bij jonge mensen is plasticiteit over het algemeen sterker, maar ook volwassenen behouden het vermogen om te veranderen. Therapieën en trainingen proberen dit aanpassingsvermogen te benutten om functies te verbeteren na schade aan zenuwbanen. Slaap, voeding en herhaling spelen ook een grote rol bij het versterken van nieuwe verbindingen. Begrijpen hoe corticale plasticiteit werkt is belangrijk omdat het aanwijzingen geeft hoe mensen kunnen herstellen of nieuwe vaardigheden kunnen leren.