Odporność wrodzona

odporność wrodzona

Odporność wrodzona to część układu odpornościowego, z którą rodzimy się i która działa natychmiast po zetknięciu z drobnoustrojami. Opiera się na barierach fizycznych, takich jak skóra i błony śluzowe, oraz na komórkach i mechanizmach, które rozpoznają i neutralizują zagrożenia w sposób ogólny. W skład tych mechanizmów wchodzą m.in. neutrofile, makrofagi, komórki NK oraz białka dopełniacza. Reakcje wrodzone często polegają na zapaleniu, fagocytozie (pochłanianiu drobnoustrojów) i uwalnianiu substancji przeciwdrobnoustrojowych. Działa szybko, dlatego jest pierwszą linią obrony zanim uruchomi się bardziej precyzyjna odpowiedź nabyta. Nie pamięta wcześniejszych zakażeń i nie daje odporności specyficznej dla pojedynczych patogenów. Odporność wrodzona ma ogromne znaczenie dla utrzymania zdrowia, bo często decyduje o tym, czy drobnoustrój zostanie zatrzymany od razu, czy rozwinie się choroba. Jej zaburzenia — zarówno nadmierna aktywacja, jak i osłabienie — mogą prowadzić do przewlekłego zapalenia, autoagresji albo zwiększonej podatności na infekcje. Badania mechanizmów wrodzonej odporności pomagają w opracowywaniu leków i terapii, które modulują tę odpowiedź, żeby zapobiegać lub leczyć choroby. Dzięki zrozumieniu tej części układu odpornościowego można lepiej przewidywać przebieg chorób i projektować skuteczne interwencje medyczne.