Medicijnafgifte

medicijnafgifte

Medicijnafgifte betekent het proces waarbij een medicijn vrijkomt uit een drager en in het lichaam terechtkomt waar het werking moet hebben. Het gaat niet alleen om hoeveel van een stof gegeven wordt, maar vooral om wanneer en hoe snel die stof beschikbaar is voor het lichaam. Er zijn directe afgiftesystemen die snel werken, en vertraagde of gereguleerde systemen die zorgen voor een langzame, gelijkmatige vrijgave over tijd. Gereguleerde afgifte kan bijvoorbeeld handig zijn om te voorkomen dat de medicijnspiegel in het bloed te snel daalt of te hoog wordt, en zo bijwerkingen te verminderen. Sommige systemen reageren op prikkels zoals pH, temperatuur, enzymen of licht, en laten het medicijn pas vrij wanneer dat nodig is. Dit maakt het mogelijk om medicijnen precies op de plaats van ziekte te activeren en gezonde weefsels te sparen. Systemen voor medicijnafgifte worden gebruikt in pillen, pleisters, implantaten en in geavanceerde draagertjes zoals nanocarriers. Bij het ontwerpen wordt rekening gehouden met veiligheid, controleerbaarheid en het gemak voor de patiënt, zodat de behandeling effectiever en minder belastend is. Goede afgifte kan het aantal keren dat iemand een medicijn moet innemen verminderen en de algehele behandeluitkomst verbeteren.