Biodostępność oczna

biodostępność oczna

Biodostępność oczna to określenie tego, jaka część podanego leku rzeczywiście dociera do tkanek oka i pozostaje tam w formie aktywnej, zdolnej wywołać spodziewany efekt. Mierzy się ją, bo nie każde podanie leku prowadzi do tego samego stężenia w rogówce, ciele szklistym czy siatkówce — wiele substancji nie przechodzi łatwo przez naturalne bariery oka. Do tych barier należą łzy, warstwa nabłonkowa rogówki oraz specjalne bariery krwi-oczu, które ograniczają przenikanie substancji z krwi do wnętrza gałki. Sposób podania ma duże znaczenie: krople działają głównie miejscowo na przedni odcinek oka, podczas gdy leki podawane ogólnie często docierają słabo do wnętrza gałki, chyba że zostaną podane bezpośrednio do oka. Równie istotne są cechy samej substancji i formuły — wielkość cząsteczki, rozpuszczalność, ładunek oraz zastosowane nośniki wpływają na to, ile leku wchłonie oko. Zrozumienie biodostępności pomaga lekarzom dobrać dawkę, częstotliwość podawania i najlepszą metodę leczenia, a badaczom opracować formy przedłużonego uwalniania, nośniki lipidowe czy implanty poprawiające dostarczenie leku. Dzięki temu można zwiększyć skuteczność terapii i zmniejszyć działania niepożądane.